Maçlar Bitmeden

(Ezgi Elçi'nin klavyesinden...)

Spor Toto Süper Lig’de 2010-2011 sezonunun son maçları oynanmadan yazmak istedim bu yazıyı. Daha şampiyon belli olmadan yazmak belki de fair play ruhuna daha uygun olacaktı. Şike iddiaları, teşvik primi muhabbetleri, bazı kulüplerin diğer kulüpleri desteklemesi gibi olayları bir kenara bırakıp sadece futbolun güzelliklerini yazmak istedim.
Bir Fenerbahçeli olarak Trabzonspor ile başlamak istiyorum. Sezonun ortasına 9 puan önde girip an itibariyle puan cetvelinde 2. Sırada olmak kimilerine göre başarısızlık olarak görülebilir. Ancak son haftaya kadar şampiyonluk mücadelesini sürdürmek bana göre büyük bir başarı. Şenol Güneş çok büyük bir hoca. Hatta kanımca faal teknik direktörler içindeki en iyi yerli hoca. “Kriterin ne?” diye soracak olursanız oynattığı futbol.
Aykut Kocaman benim gözümde enkaz devralmış bir hoca. Daum gibi kişiliksiz ve korkak bir hocadan sonra (Daum’un hiçbir final maçını kazanamaması bunun en büyük kanıtıdır. Sadece Türkiye Kupası değil 2 lig şampiyonluğunun son haftada kaçması Daum eseridir.) takımını 9 puan geriden şampiyonluk potasına oturtması ve tüm rakiplerini devirmesi Aykut Hoca’nın iyi bir hoca olacağının habercisidir.
Ezcümle, futbolun dili her ne kadar uluslararası olsa ve herhangi bir millete mensup birinin herhangi bir ülkenin takımında başarılı olacağına inanıyorsam da şu içimdeki yerli hoca sevdasını atamıyorum evet.
Yılın “en”leri
İlk 3 olarak belirledim. Kafama göre.
Yılın futbolcusu: 1. Alex De Souza 2. Burak Yılmaz 3. Mamadou Niang
Yılın yerli futbolcusu: 1. Burak Yılmaz 2. Gökhan Gönül 3. Selçuk İnan
Yılın yabancı futbolcusu: 1. Alex De Souza 2. Mamadou Niang 3. Emmanuel Emenike
Yılın takımı: 1. Fenerbahçe 2. Trabzonspor 3. İstanbul Büyükşehir Belediyespor
Yılın teknik direktörü: 1. Aykut Kocaman 2. Şenol Güneş 3. Eruğrul Sağlam
Burada bir parantez açıp Abdullah Avcı, Yücel İldiz ve Tolunay Kafkas’a da teşekkür etmek lazım.
Yılın en iyi çıkış yapan takımı: 1. Gaziantepspor 2. Kardemir D.Ç. Karabükspor 3. İstanbul Büyükşehir Belediyespor
Yılın taraftar grubu: 1. Bozbaykuşlar 2. Tek Yumruk 3. Genç Fenerbahçeliler
Yılın hayal kırıklığı: 1. Galatasaray 2. Bucaspor 3. Yılmaz Vural
Burada yine bir parantez açmak lazım. İBB kendisini Süper Lig’e çıkaran Abdullah Avcı’ya güvendi ve takımın başında tuttu. Yine Karabük, Yücel İldiz ile aynı şekilde devam etti. Ancak Bucaspor kendi içinden gelen güce ihanet ederek Bülent Uygun ile anlaştı ve 20 küsür futbolcu transfer etti. Bedelini geldiği gibi küme düşerek ödedi.
Yılın en çirkin olayı: 1. Bursa’da Beşiktaş maçı öncesi çıkan olaylar. 2. Efsane Hagi’nin giderken Galatasaray hakkında sarfettiği sözler 3. Arda Turan’ın kasık sakatlığı hakkında yapılan terbiyesizce yorumlar
Yılın en güzel olayı: 1. TT Arena’nın açılışında yaşanan olaylardan sonra ağır tehditler yiyen Galatasaray’a tüm takım taraftarlarının destek çıkması. 2. Bozbaykuşlar’ın Dünya Emekçi Kadınlar Günü’nde açtığı pankart 3.Güiza’nın Bucaspor maçında attığı gol sonrası gözyaşlarına hakim olamaması
E diyeceksiniz “Ziraat Türkiye Kupası’nı alan Beşiktaş niye burada yok”? Spor Toto Süper Lig’de çok başarısız bir sezon geçirmesi ve yöneticilerinin yaptığı fair play dışı açıklamalar yüzünden yok. Ama Tayfur Havutçu hoca Türkiye Kupası ile birlikte biz spor severlerin gönlünde taht kurmuştur. Bu başarısından dolayı Tayfur Hoca’yı birkez daha tebrik ederim.
Seneye görüşürüz.

Gazoz Ligi Tanıtımı

Kasım'ın sonununda bu yana organize ettiğimiz Gazoz Ligi'ni bilmeyenler ve hakkında bilgi sahibi olmak için yanıp tutuşanlar için derli toplu bir şeyler yazmayı düşünüyordum uzun zamandır. Bu yazı, önümüzdeki yıl lige girmek isteyen veya daha bilinçli bir şekilde takip etmek isteyen insanlar için açıklayıcı nitelikte olmalıydı. Spor Pazarlaması dersimin vaka ödevinin bu yazıya ön ayak olması ise pazarlama derdi gütmediğimiz bu organizasyon için enteresan oldu tabi. Gazoz Ligi nedir ne değildir, takımlara ve oyunculara ilişkin belli başlı kurallar yer almakta bu yazıda. Buyrun:

GAZOZ LİGİ NEDİR, NE DEĞİLDİR?

Gazoz Ligi, 2009 yazında yazarlar arası turnuvalar ve özel maçlara katılmak üzere Bağış Erten’in kaptanlığında kurulan Ayazma’nın (Anadolu Yazarlar ve Müzisyenler Ayaktopu Takımı) bir buçuk yıldır maç yaptığı ve dostluk kurduğu 10 takımla bir araya gelmesiyle ve “başka bir futbol mümkündür” söyleminden hareketle kurulmuştur. Futbolun ruhunu yaşatmayı amaçlar. Etiğe ve vicdana karşı olan her türlü eylemden uzak durur. Bu söylemlerden yola çıkarak ligin bünyesinde bulunan takımların öncelikli amaçları fair-play’i, dostluğu ve saygıyı ön planda tutmaktır. Yani asıl amaç, “maç kazanmak” değil “futbol oynamak”tır. Gazoz Ligi’nin mottosu olan “Gazozuna...” deyimi ligin amacını ve hedefini belirlemektedir.

Gazoz Ligi’nde mücadele etmek için yetenekli olmak veya iyi top oynamak önemli değildir. Taktiğinizin, şablonunuzun, oyuncularınızın hiç bir önemi yoktur. Bir takımda istenilen ve aranan öncelikli özellik “rakibe saygı”dır. Kısacası Gazoz Ligi, rekabet değil, fair-play tabanlı bir organizasyondur. Hedef kitlesi ise modern futbolunun klişelerinden, çarpıklıklarından, haksızlıklarından, yolsuzluklarından, endüstriyelleşmesinden bunalan tüm “futbol” fanatikleridir. Gazoz Ligi, “başka” bir futbolun mümkün olduğuna inanan herkes için kurulmuştur ve bu amaca hizmet etmektedir. Bu ligde maçtan sonra sonuç ne olursa olsun rakibi tebrik etmek caizken, kart görmek ve rakibi küçük düşürücü hareketlerde bulunmak günahtır.

ORGANİZASYONUN GENEL YAPISI

Gazoz Ligi tamamen amatör oyunculara yönelik kapalı bir futbol organizasyonudur. Maçların düzeni ve kontrolü, istatistiklerin maçlarda toplanması ve ilgili yayın organlarında (web sitesi, facebook, twitter) yayınlanması, takımlara ve oyunculara verilecek ödüllerin ve uygulanacak cezalara karar verme yetkisi lig yönetimine aittir.

Maçlar, bilinen lig sistemiyle iki devre halinde oynanmaktadır ve normal sezonu 22 hafta sürmektedir. Normal sezonun ardından ilk 8 takım başarı sıralarına göre çapraz eşleşip play-off’larda mücadele ederler. İki maç üzerinden oynanan play-off karşılaşmaları, tek maçlı final müsabakasıyla sona erer ve şampiyon takım ilan edilir. Tüm maçlar Salı ve Çarşamba günleri Beşiktaş Jimnastik Kulübü Fulya Şan Ökten Tesisleri’nde oynanmaktadır.

TAKIMLAR

Katılımcı takımlar, sezon başında en az 18 en fazla 26 oyuncudan oluşacak şekilde oluşturulurlar. Gazoz Ligi’ne katılacak takımlar, başvurularını belirtilen süreye kadar, kaptanları ve oyuncuları seçilmiş biçimde yapmak durumundadırlar. Her takım kendisinin; diğer takımlardan ayırt edilmesini sağlayacak şekilde renklendirilmiş, tasarlanmış forma/t-shirt giymeye mecburdur.

Bu ligde oynayan tüm takımların kendi içinde bir anlam taşıması gerekir. Burada önemli olan takımın ruhunu oluşturacak bir temsiliyettir. Lige katılacak takımlar bu kriterlere göre seçilmiştir. Takımdaki oyuncuların çoğunluğunun o kimliğe uygun olması şarttır. Bu konuda son söz lig yönetiminindir.

2010–2011 Seozunu Takımları:

-Ayazma: Romancılar, yazarlar, müzisyenler, tiyatrocular, sinemacılar ve karikatüristler... Bünyesinde Bağış Erten, Hayko Cepkin, Harun Tekin, Alpay Erdem, Cansel Elçin gibi tanınmış simaları barındırır. -Av.ATAR: Uluslararası şirketlerde hukuk danışmanlığı yapmış 12 yıllık avukat Halil Ünlüeser’in kaptanlığında, ulusal ve uluslararası şirketlerin üst düzey yöneticileri ve avukatları. -SİYAD: Uğur Vardan'ın kaptanlığında, Sinema Yazarları Derneği üyeleri. -Boğaziçi: Öğrencilik yıllarında Boğaziçi Üniversitesi futbol takımında oynamış üst düzey yönetici ve iş adamları. -Ahparig: Yazı-çizi işiyle uğraşan editör, akademisyen tayfası. -Dinamo Express: Express, Roll ve Bir+Bir Dergisi yazarları, çalışanları. -AKUT: 14 yılda 1164 kişi ile toplam 825 operasyona katılmış AKUT (Arama Kurtarma Derneği) üyeleri. -Tiyatro: Sarp Apak, Ersin Korkut, Hamdi Kahraman, Rıza Kocaoğlu gibi isimlerden oluşan BKM çevresi, tiyatro oyuncuları ve çalışanları. -Etkisiz Eleman: İstanbul’daki bazı üniversitelerin matematik bölümü akademisyenleri ve öğrencileri. -Neurosport: Teknik direktörlüğünü Eurosport ve NTVSpor yorumcusu Caner Eler'in yaptığı; İsmail Şenol, Emek Ege gibi NTVSpor spikerleri ve Eurosport Türkiye çalışanları ile NTVSpor Yenilsen de Yensen de ekibinden oluşan karma. -İTÜ İMK: Türkiye’nin en aktif öğrenci kulüplerinden İTÜ İşletme Mühendisliği Kulübü öğrencileri.

GAZOZ LİGİ ANAYASASI (KURALLAR ve CEZALAR)

· Bir takım 10 oyuncu 1 kaleci olmak üzere 11 kişiden oluşur. Takımlar en fazla 7 yedeği kenarda bekletebilir. Ekiplerin maç boyunca istediği kadar değişiklik yapma hakkı vardır. Oyundan çıkan oyuncu tekrar oyuna dahil olabilir. Oyuncu değişiklikleri lig maçlarındaki sakatlık prosedürüne tabii olarak gerçekleşir. Bu hakkın suistimal edilmesi halinde hakem gerekli tedbirleri alır, gerekirse değişikliğe izin vermez.

· Maça takım formasını giymeyen oyuncular alınmaz. Oyuncular, yönetime daha önceden belirtmek koşuluyla başka bir takım arkadaşının formasını giyebilirler. Maçlar 60 dakika üzerinden oynanır. Maç saatinin başında 5 dakika ısınma süresi devre arasında ise 5 dakika dinlenme süresi bulunur. Maç 5 dakika ısınma süresinin sona ermesiyle başlar.

· Maç içinde hakeme karşı art niyetli her türlü fiziksel temasta bulunan oyuncu ömür boyu ligden ihraç edilir. Hakeme sözlü müdahale ve hakaret halinde lig yönetimi oyuncuyu ihraç etme hakkını saklı tutar.

· Lig yetkililerine karşı yapılan her türlü fiziksel ve sözlü müdahale halinde lig yönetimi oyuncuları veya takımı cezalandırma/ihraç etme hakkını saklı tutar.

· Toplamda 2 defa sarı kart gören oyuncu, 2. sarı kartını gördüğü maçı takip eden ilk maçta oynamama cezası alır. Oyuncu maçta oynamamakla cezası son bulur, cezanın bitiminden sonra sarı kart sayacı yeniden işlemeye başlar. Sarı kart sayacı play-off’lara da taşınır. Play-off’larda da kural değişmez. Bir tek yarı finalde sarı kart sayacı sıfırlanır.

· Bir maç içinde ikinci sarı karttan, kırmızı kart gören gören oyuncu, bir sonraki maçta oynamama cezası alır. Bu şekilde alınan maç oynamama cezası kart sayacını sıfırlamaz. Direkt olarak kırmızı kart gösterilen oyuncunun cezası, hakemin raporu doğrultusunda Yönetim tarafından belirlenir.

· Normal sezon boyunca tutulan faul, sarı kart ve kırmızı kart istatistikleri baz alınarak “Centilmenlik Ligi” oluşturulur. Her faul 1 puan, her sarı kart (nedenlerine bağlı olarak) 5, 8, 10 puan, her kırmızı kart da (yine nedenlerine göre) 10, 16 ve 20 puan olarak değerlendirilir. Bu ligi puan olarak zirvede bitiren takım 3-0 hükmen bir mağlubiyet alır ve 3 puanı silinir. Aynı şekilde bu kriterlere göre en az puan alan takım ise 3-0’lık bir galibiyet ile ödüllendirilir ve hanesine 3 puan eklenir. Bu sonuçlar da göz önüne alınarak play-off karşılaşmalarına geçilir.

Değişiklik Candır

Yaklaşık bir buçuk senedir hizmet veren, kahrımı fazlasıyla çeken, sevgili Superman temalı adresim olan thelastblogofkrypton.blogspot.com'a veda ediyorum. Uzun zamandır "blogun adı çok komplike" tepkileri üzerine değişikliğin gerekli olduğunu düşünmemin ve blog adresini soran insanlara bir çırpıda söylesem dahi mutlaka tekrarını istemelerinin, ardından da mecburen bir yerlere yazarak iletmemin de büyük payı var tabi. Daha basit, daha akılda kalıcı ve uğrunda çabaladığım, ilgimi ve çalışmalarımı üzerinde yoğunlaştırdığım "başka bir dünya mümkün" temasından yola çıkara seçiyorum "Alternatif Tribün" başlığını. Bana başlık konusunda yaklaşık 10 saniye düşünerek yardımcı olan ve bu süre zarfında bu başlığı yaratan sevgili arkadaşım Hasan Omay'a teşekkür eder, verdiği bu 'masterpiece' fikirden ötürü yaratıcılığını takdir ederim...

Not: Ne kadar engellensek de blogspot'tan vazgeçme niyetinde değilim. Ne zaman wordpress'e tamamen alışırım, o zaman oraya da geçişi yaparız ama elbette:)

The Best Wingman Ever

"Yaşlanıyor muyuz ne?"

Bir Devrin Sonu

98 Dünya Kupası... Henüz 11 yaşında olan ben, tutmam gereken takımı sonunda keşfetmenin sevinciyle yerimden fırlıyorum "GOOOOL" diye bağırarak. Ronaldo, Hollanda filelerine yolluyor topu. O anda diyorum işte kendi kendime "Buldun adamını" diye. O zamanlar herkesin bir idolü var tabi. Kimisi Laudrup'çu, kimisi Zidane'cı, kimisi Batistuta'cı, kimisi de Rivaldo'cu... Ben Ronaldo'cu oluyorum o gün. Halbuki o, 4 yıl önce gösterir kendisini Amerika'daki Dünya Kupası'nda. Hiç süre bulamamıştır ama kupa sevincini tekrar izlerken fark ederiz, 20 numaralı tıfıl, dişlek çocuğun sırtında Ronaldo yazıyordur ve henüz 18 yaşındadır. Kendini çoktan piyasaya çıkarıp Cruzerio'da 14 maçta 12 gol kaydetmiştir ancak tecrübesiz olduğu için Dünya Kupası'nda forma giyemez maalesef. Her şey o yıl PSV'ye transfer olmasıyla başlar ve devam eder ki herkes bundan sonrasını gayet iyi biliyor zaten.

Yıllar boyunca basının bir numaralı malzemesi olmuştur Ronaldo. Nasıl olmasın? Sponsoru olan Nike'ın reklam yüzü olur uzun süre boyunca. Micheal Jordan basketbolda ne kadar ürün sattırıyorsa, Ronaldo da futbolda o kadar satış anlamına gelir Nike için. Şöhret basamaklarını, sahalarda durdurulamayan fuleli koşusuyla tırmanır. Futbolun ilk süper yıldızı derler onun için. Fenomen lakabını takarlar daha sonra. Bu kadar övmek yeter deyip yermeye karar verdiklerinde işler değişir. Aynı koşuyla inmeye başlar o çıktığı yüksek merdivenleri. Düzensiz bir sosyal yaşamı var derler önce. Hayat arkadaşlarına takarlar kafayı, evlendi-boşandı falan... Dünyadaki sorunlarla, siyasetle hiç ilgilenmiyor derler ama unuturlar veya unutmak isterler en çok hayır amaçlı maçlar düzenleyenin Ronaldo olduğunu. En son da şişman derler, düşene bir de onlar vururlar. Ama her koşulda, her övgüde ve her yergide o sadece çıkıp top oynamak ister. O, böyle kendisi olur çünkü.
FIFA 98'i hatırlayanlar var mıdır bilmem. Dün gibi hatırlarım oynadığım ilk futbol oyununu. Hatta ilk bilgisayarımı sırf onu oynayabilmek için aldığımı da hatırlarım. O oyunda iki tane oyuncu vardı, üzerine tanımayacağınız, bir nevi "bug" olan. Biri Weah'tı diğeri de Ronaldo. Ama sadece Ronaldo'nun "Overall Rating"i 99'du. Çünkü o "En iyisiydi". Her şeyi yapabilirdiniz onla. Sürat desen var, çabukluk desen var, dripling desen var, şut desen var, teknik desen var, hava hakimiyeti desen var, frikik desen o bile var. Bunlar sadece oyunda değildi, "gerçekte" de hepsine sahipti. O yüzden en iyiydi ya zaten. Önce bordo-lacivert ardından mavi-siyah formayla attığı birbirinden şık golleri tekrar tekrar izlemek en büyük eğlenceydi. Hele ki o çalımları yok muydu... Şimdiler de bile Ronaldo gibi çalım atan futbolcuya rastlamak zor. Dizlerini kıra kıra dizerdi ipe dizer gibi müdafaayı. Diz demişken... Bu şaşalı goller ve çalımlar Kasım 99'a kadar sürebildi maalesef. Geçirdiği çapraz bağ sakatlığı bir devri kapatıyordu belki de. Bu devir yalnızca 4-5 sene sürse bile... Başka bir sakatlık belki de bu kadar etkilemezdi Ronaldo'yu. Hani İskender yoğurtsuz olmaz ya, ya da Superman'i pelerinsiz düşünemeyiz... O da çabukluğunu sağlayan, çalım atabilmesine olanak tanıyan dizleri olmazsa bir hiçti.

Yaklaşık 1 yıl sonra sahalara döndüğü maçta yeniden sakatlandı. Futbol hayatının bittiğini düşünenler oldu. 1 yıl daha uzak kaldı çim kokusundan. Bu dönem içerisinde sık sık spor salonunda gördük onu, dizlerini kuvvetlendirmeye çalışırken. Geri döndüğünde belki artık en hızlısı değildi, belki o fantastik çalımları izleyemiyorduk. Ama bitiriciliğinden hiç bir şey kaybetmediğini gösteriyordu herkese. 2002 Dünya Kupası'nda yeniden doğdu ve 8 golle gol kralı olmayı başardı. Zidane'lı, Figo'lu Los Galacticos'a transferi büyük yankı uyandırdı. Ne kadar uğraştıysa da müzesinde tek eksiği olan Şampiyonlar Ligi kupasına erişemedi. Madrid basını tarafından her gün eleştirilmeye dayanamıyordu bu sırada. Performansında gözle görülür bir düşüş meydana geliyordu. 2006 Dünya Kupası'nda Brezilya'nın gol umuduydu ve Gana'ya attığı golle Gerd Müller'in "Dünya Kupaları Tarihinde En Çok Gol Atan Futbolcu" unvanını ele geçiriyordu. Ancak işler iyi gitmedi ve favori Brezilya, Fransa'ya çeyrek finalde elendi. Yaşadığı bir kaç sakatlığın da etkisiyle gözden tamamen düştü ama yine de ismi olan bir kulübe, Milan'a transfer oldu. Yeniden doğabilecek mi derken yan bağları 3. defa kopuyordu. Yine aynı sahne, Ronaldo yine sedyede ve ağlayarak sahayı terk ediyor... 2009'da ülkesine döndüğünde Corinthians taraftarları sevinçten çılgına dönüyordu ama Ronaldo yanında kilolarını da getirmişti. 109 kiloya kadar çıkmıştı ve sakat olan dizleri yüzünden ayakta durabilmesi bile bir mucizeydi. O da bunun bilincindeydi ve bu haftanın başında artık emekliye ayrıldığını açıkladı.

Bir devir bu sefer gerçekten de sonlandı. Ardında muhteşem goller, kırılan rekorlar, bireysel ödüller, şampiyonluklar, kupalar bıraktı. "Fenomen" lakabını niçin hak ettiğini herkese gösterdi. Belki de Ronaldinho (küçük Ronaldo anlamına geliyor) örneğinde olduğu gibi isim babalığı yapmaya devam edecektir. Belki sosyal sorumluluk projelerinde izleyeceğiz onu artık. Ama en azından ağlarken ve dizini tutarken görmeyeceğiz onu, en iyisi de bu oldu belki de... Son sözü ise kendisine Ronaldo'yu örnek almış ve onunla büyümüş olan bir Fransız'a, Benzema'ya bırakalım: "Bana göre gelmiş geçmiş en iyi futbolcu. Futbol oynamayı bırakacak olsa bile ben onun DVD görüntülerini izlemeyi bırakmayacağım. Onun gibi bir kariyere sahip olmak beni hayallerimi süslüyor."

Ne Demişler? #10

"Kafamızda yapmak istediğimiz bir takım projeler var. Bunların en azından % 80'ini gerçekleştirdiğim takdirde bu dönemin sonunda başkanlık görevini bırakmayı düşünüyorum" -Aziz YILDIRIM

Tarihe karışmış olan "Süper Futbol" dergisinin Ağustos 1998 tarihli 7. sayısında Fenerbahçe'nin çiçeği burnunda "genç" başkanı Aziz Yıldırım ile yapılan röportajda Yıldırım'ın, "Fenerbahçe'de sadece bir dönem başkanlık yapacağınızı söylemiştiniz. Bu hala geçerli mi?" sorusuna verdiği yanıt.

Artık Çocuk Dövüyoruz

(Yan okuma: Holiganizm iyi mi kötü mü?)

Öncelikle şuna bir açıklama getirmek lazım sanırım. Bu tip olaylar yaşandıktan sonra televizyonlarda, gazetelerde, internet sitelerinde, forumlarda, bloglarda gördüklerimiz ve okuduklarımız hep aynı cümleleri içeriyor: "Bu adamlara taraftar denemez, bunlar canavar" gibi... Maalesef ki bunlar taraftar. Evet, "Maalesef"!!! Taraftar olmak nedir? Bir takıma gönül vermek, onu desteklemek, onunla yatıp onunla kalkmak mı? Bu adamların gerçek taraftarlardan tek fazlası şiddet yanlısı ve nefret sahibi olmaları. Bu özellikleri de onları taraftarlıktan çıkartmıyor ne yazık ki. Nefret sahibi olmayan, futbolu sevdiğimiz için izleyen, takımlarımızı seven, rakiplerimize de saygı duyan bizler ise gerçek taraftar niteliğindeyiz artık. İlla ki ayrımcılık yapılacaksa, kimseye (ne kadar hak etseler dahi) hakaret etmeden, insanlıklarını ellerinden almadan ve kişilik haklarına saygı duyarak yapılmalı bu ayrımcılık. Kimseyi "şerefsizler", "canavarlar" ve özellikle de anlamını, felsefesini bilmeden "holiganlar" diye aşağılamamak gerekiyor.

Üstte paylaştığım yazıyı yazalı çok olmadı, bir buçuk ay falan. Peki bu bir buçuk ay içerisinde nelerle karşılaştık? Florya tesislerini basan, takımından memnun olmayan Galatasaraylı taraftarlar, hemen her maç kendi arasında kavga eden Fenerbahçe taraftarları, Beşiktaş - Bursaspor maçı öncesi iki takım taraftarlarının meydan muharebesi ve dünkü olay; U17 liginde Galatasaray ve Fenerbahçe'yi karşı karşıya getiren maçta yaşananlar. Bir buçuk ay için yeterli malzeme mi bunlar biz gerçek taraftarlar için? Futboldan, taraftarlıktan tiksinmemizi sağlayacak nefret suçları değil mi bunlar?

Bir kaç forum gezdim bu olayın ardından, acaba sevgili Fenerbahçeli ve Galatasaraylı taraftarlarımız neler demişler diye. Hiçbir yazılan şaşırtmadı beni öncelikle bunu söylemek isterim. Fenerbahçeliler elbetteki kızgınlar. Çocuklarımıza saldırılmış diyorlar. Ufacık çocuklardan ne istiyorsunuz diyorlar. Asmışlar, kesmişler, tehditler savurmuşlar. Galatasaraylılar da kınamışlar. O olayları çıkaranları kendilerince asmışlar, "Canavar bunlar", "Bunlar Galatasaray taraftarı olamaz" diyerek. Ancak her zamanki gibi kabahati yüzde yüz üstlenmek yok suçlunun kitabında. Her zaman bir tahrik unsuru atıyor ülkemizin sevgili taraftarları. Her zaman için kendilerince son derece geçerli bir "ama"ları var. "Ama önce Fenerbahçeli kaleci başlattı", "Ama Fenerbahçe'nin altyapı sorumlusu da olayları alevlendirdi" gibilerinden. Aynen paylaşıyorum iki tarafın yorumlarını da:

"Şerefsizler !"

"Yazık ! Hangi akıl sahibi insan bu kadar saçma bir düşünceyle bir çocuğa böyle bir davranışta bulunabilir. Sürünsün hepsi..."

"Böyle birşey olamaz yahu olamaz bu yapılan şerefsizliğin dik alasıdır. Köpekler".

"Maçın ilk yarısı 1-1 bittikten sonra Galatasaray tribünü takıma moral vermek için tribüne çağırmış. Takım gelirken Fenerbahçe'nin kalecisi Galatasaray'ın kaptanına omuz atmış. Daha sonra oyuncuların arasında sürtüşmeler kavgaya dönüşmüş. Ardından da Fenerbahçe takımının sorumlusu Galatasaray oyuncularına saldırmış, tribündeki taraftarlar da sahaya inmiş."

"Bunları yapanların üzerine kızgın demiri bastıracan aslında ancak akıllanırlar."

"İdam da edelim isterseniz.
Yapılanlar kötüdür, tasvip edilemez, cezası neyse uygulanmalıdır, o kadar."

"Öncelikle şunu belirteyim yapılanları kesinlikle tasvip etmiyorum. Seyircilerin sahaya inip futbolcu dövmesi kadar çirkin birşey olamaz, kesinlikle büyük cezalar gelmeli.
Ancak, Floryadaki maçta, ortamın gerginliğinin maksimum olduğunu bile bile kalkıp da Galatasaray kaptanına omuz atmak da neyin nesi? Tamam, dayak yiyip burnunun kırılması çok rezilce bir hareket, ama bu oyuncunun yaptığı da gayet rezilce. Altyapılarda futbolculara nasıl ahlaklı olunacağı filan da öğretiliyor bildiğim kadarıyla, bu oyuncu neden işin bu ahlaki boyutundan nasibini almamış?
Ayrıca, ortamı sakinleştirmek için uğraşması gereken bir insan, bir altyapı sorumlusu, nasıl olur da kavgaya karışır? Hakaretler yağdırdığımız tribün serserilerinden ne farkı var bu altyapı sorumlusunun?"

"Altyapı sorumlusu bizim oyunculara saldırıyor, bunu hiç dile getirmemişsiniz?"

"Suçlu tabii ki Galatasaray adına o tribünde bulunan, ama bir daha asla bulunmalarını istemediğimiz çıldırmış insanlardır. Ancak, Fenerbahçe kalecisinin yaptığı ahlaksızlık da kınanmalı, soruşturulmalı."

"Tamam, sahaya girmek gerekmiyor, oyuncuları dövmek gerekmiyor ama aynı zamanda bu olayların başlangıç sebebi olan kalecinin, taraftarına giden Galatasaray takımının kaptanına omuz atmasını veya altyapı sorumlusunun futbolcularımıza saldırmasını dile getirmiyorsunuz.
Böyle birşey olamaz yani. Hem kendi futbolcunuz durduk yere taraftarına giden oyuncuya omuz atıyor, altyapı sorumlusu oyuncularımıza saldırıyor, sonra bu olaylar yaşanınca da bütün suçu Galatasaray kulübüne mal ediyorsunuz. Buna hem suçlu hem güçlü olmak denir. Çuvaldızı biraz da kendinize batırın."

"Yapılanların savunulacak hiçbir tarafı yok,bu futbol magandaları bir an önce yakalanıp bütün çok uzun bir şekilde bütün spor müsabakalarına girememe cezalarını almalılar."

"Bir kere maç 1-1 gidiyormuş, hiçbir taraftarda tutup 17 yaş altı maçında bu kadar hırslanıp sahaya girip futbolcu dövmez; illaki birşey olmuştur omuz olayı yada başka birşey bir kere bu yönden bakalım olaya tutup bütün suçu Galasataray taraftarına atmayın.
Yapılanlar çok çirkin şeyler kabul ediyorum, inşallah cezalarınıda çekerler hemde en ağır biçimde ama dediğim gibi tüm suç bizde değil.Orda birşey olmuş belli..."

"maç 1-1 gidiyor 17 yaş altı maçı maçta durup dururken taraftar sahaya mı inecek?Bana hiç mantıklı gelmiyor.Eğer siz bizim hiç suçumuz yok diyorsanız haksızsınız bence."

"Aldıkları nefes haram şerefsizlerin! İnsan müsvetteleri..."

Bunların yanı sıra bu olayın rövanşının da olacağını dile getiren taraftarlar mevcut. Önümüzdeki çarşamba, Fenerbahçe Ülker ile Galatasaray Cafe Crown basketbol maçında kanın gövdeyi götüreceğini belirtmiş bazı taraftarlar. Bazıları da yanına gülme efekti falan koyarak paylaşmış bunları bu durumdan eğlence çıkarırmışcasına. Hatta Galatasaraylıları savaşa davet eden cümleler de geçiyor "hazırlıklı" gelin!" gibilerinden:

"Desene Çarşamba Günü Geleneksel Meydan Muhaberesi Var=)"

"Meydan değil salon muharebesi:D:D"

"çarşamba gene olay var"

"Desenize Çarşamba MACERA KALDIĞI YERDEN DEVAM EDİYOR.. "

Bunlar da çıkan olayların görüntüleri:




Özellikle Beşiktaş ile Bursaspor taraftarları arasındaki çıkan olayların ardından pek çok bilirkişi(!) televizyonlarda ahkam kesti sabahlara kadar. "Sporda şiddet yasası çıkarılmalı", "polisler görevlerini savsaklıyorlar", "başkanlar yeterince müdahaleci değiller" gibi cümleler sarf edildi. Bazıları gündeme oturma çabasında o ayrı ama bazılarının da haklı oldukları noktalar var. Ancak benim görüşüm şu ki bu önlemleri biraz daha kökünden ele almak gerekiyor. Yazılaı kanına dokunmuş diye bir Ermeni gazeteciyi vuran, Madımak Otelini ateşe veren, Çingenelerin yaşam alanlarına kasteden, 6-7 Eylül olaylarını çıkaran, rahip ve misyoner öldüren, Kürtçe şarkıya çatal fırlatan, eşcinselliğin biyolojik bir bozukluk olduğuna inanan ve bunla ilgili basına açıklama yapan, siyasi görüşüne ters olduğu için öğrencileri döven, protesto hakkını kullanıp yumurta atan öğrenci hakkında yasal işlem başlatan, İşçi Bayramı'nı kutlayan vatandaşlara ateş açan, ABD'yi protesto eden gençleri bölücü diye dövmekten beter eden, her Kürt'ü terörist sanan zihniyet ile tribünde kavga eden ya da birbirine meşale fırlatan taraftarlar arasında düşünce yapısı olarak hiçbir fark göremiyorum. Ülkede böylesine vahim olaylar yaşanırken sporda şiddet yasası ile taraftarlar arasındaki kavgaların önüne geçilebileceğini tahayyül edemiyorum. Bu durumun çözümü sporda şiddet yasasından çok, nefret suçlarına karşı yasalar çıkarmak. Kendimize demokratik diyoruz ya hani, anayasamızda tüm vatandaşların yasalar önünde eşit olduğunu vurgulayan ve ayrımcılığı yasaklayan maddeler olsa dahi bunlar teoriden öteye gidemiyor ve nefret suçları ile ilgili tek bir madde bile yer almıyor maalesef. O yüzden özel olarak eğitilmiş spor polisleriyle ya da sert yaptırımlar içeren sporda şiddeti önleyecek yeni yasalar ve düzenlemelerle bunların önüne geçebilecek olsak dahi insanların birbirlerine karşı duydukları kin ve nefreti dizginleyemezsek ve hatta cezalandıramazsak, bugün bu çocukları döven adamlar ve tribünlerde birbirlerini yiyen insanların, sokaklarda bu kavgalarına başka başlıklar ve amaçlar altında devam edeceklerinden şüphem yok. Çünkü onları engelleyecek yasalarımız yok!